Projekt współfinansowany przez Warszawskie Inowacje Edukacyjne
E-przewodnik po Dzielnicy Wola
Zabytki wolskie > Reduta Wolska wraz z Kościołem Św. Wawrzyńca
Reduta Wolska wraz z Kościołem Św. Wawrzyńca Reduta Wolska wraz z Kościołem Św. Wawrzyńca

Reduta nr 56, także dzieło 56, Reduta Wolska, Reduta Sowińskiego lub Fort Sowińskiego - teren dawnych umocnień obronnych znajdujący się w Warszawie w dzielnicy Wola przy skrzyżowaniu ulic Wolskiej i Redutowej. Reduta powstała w 1831 roku w miejscu wcześniejszych fortyfikacji z insurekcji kościuszkowskiej z 1794, a jak głosi tradycja w miejscu wcześniejszych szwedzkich fortyfikacji z XVII w. Reduta tylko częściowo nawiązuje do wcześniejszych szańców Kościuszki, które opierały się wojskom pruskim. W lipcu 1831 dowódcą reduty nr 56 na Woli mianowano Józefa Sowińskiego. W miarę zbliżania się wojsk rosyjskich do Warszawy, w sierpniu powierzono mu dowodzenie obroną Woli, a 22 sierpnia awansowano na generała brygady. 6 września 1831 główne uderzenie rosyjskie zostało skierowane na Wolę, bronioną przez 1300 żołnierzy i mającą 12 dział (przeciwko 87 batalionom i 114 szwadronom wspieranym ogniem 100 dział). Kilkugodzinna obrona Woli prowadzona przez Sowińskiego nie miała dalszych szans powodzenia wobec przewagi wroga. Dokładne okoliczności śmierci generała Sowińskiego nie są znane.

Dziś na terenie reduty przy kościele św. Wawrzyńca znajdują się:

  • Zbiorowa mogiła żołnierzy 8 i 10 pułku piechoty liniowej z 1831,
  • Groby żołnierzy III batalionu 40.Pułku Piechoty "Dzieci Lwowskich" z 1939,
  • Zbiorowa mogiła mieszkańców Woli zamordowanych w czasie rzezi Woli w sierpniu 1944,
  • Krzyż upamiętniający śmierć generała Sowińskiego,
  • Pomnik upamiętniający rzeź Woli wystawiony w 1949,
  • Tablica pamiątkowa Tchorka w murze przy bramie świątyni,
  • Płaskorzeźba generała Sowińskiego na ścianie kościoła,
  • Kule armatnie i lufy z 1831 wmurowane w ściany kościoła.

Kościół św. Wawrzyńca - kościół znajdujący się w Warszawie w dzielnicy Wola przy ul. Wolskiej w obrębie Fortu Sowińskiego.

Początki kościoła we wsi Wielka Wola sięgają XIV w., a pierwsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z dokumentu antypapieża Jana XXIII z 1412. Do XVII w. kościół św. Wawrzyńca był kościołem filialnym parafii św. Jana. W 1611 przy drewnianym kościele w Wielkiej Woli erygowano samodzielna parafię.

W czasie potopu szwedzkiego w 1655 drewniany kościółek spłonął. Został odbudowany w 1660 jako drewniany, lecz był skromny i brakowało w nim podstawowych sprzętów kościelnych. W 1695 z inicjatywy dziekana warszawskiego bp. Mikołaja Popławskiego rozpoczęto budowę murowanej świątyni pod wezwaniem świętych męczenników Wawrzyńca i Stanisława. Fundusze na ten cel ofiarowała królowa Marysieńka Sobieska. Po śmierci króla Jana III Sobieskiego prace zostały wstrzymane, a budowę ukończona dopiero w 1755. Początkowo pracami kierował dyrektor królewskiego Urzędu Budowlanego Joachim Daniel Jauch, a po jego śmierci Johann Friedrich Knöbel. Podczas oblężenia Warszawy przez wojska pruskie w 1794 kościół, który zamieniono na bastion obronny, został częściowo zniszczony. W 1807 został odremontowany i konsekrowany w 1811. W 1939 w czasie obrony Warszawy kościół nie ucierpiał. W sierpniu 1944 podczas rzezi Woli w przykościelnym ogrodzie Niemcy zamordowali kilkuset osób, a świątynia została podpalona. Na stopniach ołtarza zginął proboszcz ks. Mieczysław Krygier. Kościół został odbudowany po wojnie. Obecnie jest to budowla jednonawowa, na planie prostokąta, z wieloboczną absydą.

© Zespół Szkół nr 32 im. K. K. Baczyńskiego w WarszawiePowrót na górę stronyDo góry